คนเรารู้จักโลกและชีวิตไม่เท่ากัน
 
บางคนมองโลกในแง่ดี (มาก)
 
ขณะที่บางคนเห็นเฉพาะความมืดหม่นของชีวิต
 
การมองและการเห็นดังกล่าวไม่ได้มาจากสายตา
 
หากเกิดจากความรู้สึกนึกคิดซึ่งเป็นเรื่องภายใน
 
คนเรามีพลังในการเผชิญกับแรงเสียดทานในชีวิตไม่เท่ากัน
 
บางคนสิ้นหวังง่ายและบางคนสิ้นหวังยาก
 
แต่การมีชีวิตอยู่บนโลกจำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องไม่หมดหวังง่าย ๆ
 
การสร้างความหวังนั้นบางทีก็คล้าย ๆ การหลอกตัวเองอย่างแนบเนียน
 
เพราะถ้าไม่แนบเนียนเราจะไม่เชื่อเรื่องความหวังหรืออาจเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง
 
ทั้งสองสิ่งไม่ก่อประโยชน์ใด ๆ เลย...
 
ความสมหวัง...ความผิดหวัง
 
การมีความหวัง...การหมดหวัง
 
การสู้...การยอมแพ้
 
ความเบิกบานใจ...ความหดหู่ใจ
 
คือสองฝั่งในชีวิตที่คนเราต้องเข้าไปเกี่ยวข้องด้วย
 
สำหรับคนที่ไม่สู้ก็ไม่ค่อยจะมีหวัง...และเมื่อหมดหวังเราก็จะรู้สึกหดหู่ใจ...
 
ผู้คนไม่สามารถสมหวังได้ตลอดเวลา...แต่เราเลือกที่จะมีความหวังอย่างต่อเนื่องได้
 
หรือถ้าเลือกไม่ได้ก็อย่าสิ้นหวังแบบยืดเยื้อยาวนาน
 
ผลข้างเคียงของการสิ้นหวังจะทำให้เราหมดเรี่ยวแรง...ขาดแรงบัลดาลใจ ไร้ชีวิตชีวา...
 
เป็นการง่ายมากในการบอกว่า... "จงมีความหวัง"...
 
แต่ค่อนข้างยากในการทำให้ได้เช่นนั้นจริง ๆ ...
 
การมีความหวังต้องอาศัยพลัง...และความอดทนมากพอสมควร...
 
หลังจากออกแรง "หวัง" และสู้ทน "หวัง" แล้วอาจจะไม่สมหวังก็ได้
 
เพราะการมีหวังและการสมหวังไม่ใช่เรื่องเดียวกัน...
 
มันเป็นเพียงแค่เรื่องที่อาจจะเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง..
 
สำหรับการมีความหวังนั้น...แม้มันจะไม่มีสิ่งที่ดีกว่ารออยู่จริง
 
แต่การหวังว่าเรื่องต่าง ๆ จะไม่เลวร้ายเกินไปกว่าเดิม...
 
ก็ถือว่าเป็นความหวังชนิดหนึ่งเหมือนกัน...

Ambition never comes to an end.

"ความใฝ่ฝัน...ไม่เคยหยุดยั้ง"

โยชิดะ เคนโกะ