คนเราจะมีการสร้างความคุ้นเคยกับสิ่งต่าง ๆ ...
 
และมีการสูญเสียความคุ้นเคย ในบางอย่างเกิดขึ้นค่อนข้างบ่อย...
 
ซึ่งมันคือหลักฐานในการยืนยันว่าเรื่องราวต่าง ๆ ในชีวิตเป็นแค่สิ่งชั่วคราว..
 
สุดท้ายแล้ว...ไม่มีอะไรตั้งมั่นอยู่ได้อย่างถาวร...
 
แต่ถึงแม้จะรู้ว่าโลกนี้ไม่มีสิ่งถาวร
 
เรายังกลัวจะเสียบางความคุ้นเคยไป
 
ขณะเดียวกันมีบางความคุ้นเคย หล่นหายโดยไม่รู้ตัว...
 
เนื่องจากเรายึดความคุ้นเคยแต่ละชนิด ด้วยการถือมั่นไม่เท่ากัน...
 
แต่ละคนมีวิธีจัดการเรื่องชั่วคราวที่อยู่ในชีวิตได้ไม่เหมือนกัน
 
มีทั้งคนที่จัดการได้ดีและคนที่จัดการอะไรไม่ได้เลย
 
บางเรื่อง (ชั่วคราว) ที่สูญหายไปทำให้คนเราพ่ายแพ้อย่างยาวนาน...
 
มนุษย์ไม่ควรรู้สึกพ่ายแพ้ติดต่อกันนาน ๆ ...
 
และการรูสึกแพ้นั้นเราจะรู้สึกเกินกว่าสถานการณ์จริงเสมอ
 
แพ้แค่ 3 ก็อาจรู้สึกว่าแพ้ถึง 10
 
ชีวิตคือการเดินทางผ่านเรื่องชั่วคราวจำนวนมาก
 
และสุดท้ายชีวิตของเราแต่ละคนก็เป็นเรื่องชั่วคราว...
 
ถ้าเราตระหนักให้รู้ชัด ๆ ว่ามันชั่วคราว..

ความทุกข์ในใจก็จะลดน้อยลงทันตาเห็น
 
แต่อย่างว่า...เราตระหนักกันไม่ได้...
 
เพราะไม่ยอมเรียนรู้ถึงความชั่วคราวในชีวิตอย่างจริงจัง
 
แทบทุกวันเราจึงเอาเป็นเอาตายกับเรื่องต่าง ๆ
 
ราวกับเรื่องเหล่านั้นคือความคงทนถาวรที่จะดำรงอยู่ตลอดไป
 
ที่บอกว่า "เอาเป็นเอาตาย" ไม่ได้เกินความเป็นจริงเลย...
 
เด็ก ๆ เอาเป็นเอาตายกับการเรียนพิเศษ...
 
ผู้ใหญ่เอาเป็นเอาตายกับการทำงาน...
 
ผู้ชายเอาเป็นเอาตายกับความใคร่...
 
ผู้หญิงเอาเป็นเอาตายกับความรัก...
 
บางเวลารู้สึกว่าสิ่งต่าง ๆ ที่เกิดขึ้น

และกำลังเป็นอยู่ ในชีวิตคนเราล้วนเพ้อไปทั้งนั้น...
 
ถ้าหยุดเพ้อลงบ้างก็ดี..การเกลียดใคร หรือรักใคร ก็เป็นการเพ้อ...
 
ทั้งความรักและความเกลียดไม่ใช่สิ่งถาวร...มันเพิ่มขึ้น...ลดลง...สูญหายได้
 
การเข้าไปยึดถือ และแบกเอาไว้ ทำให้ชีวิตมีน้ำหนักเพิ่มขึ้น...
 
อยู่อย่างเบา ๆ สบายตัวดีกว่า...โปรดสังเกตเวลาที่เราโกรธหรือเกลียดใคร
 
ความไม่สบายใจ...ความขุ่นข้องใจ...ความหนักใจก็จะเกิดขึ้นในทันที...

"We write our own destiny. We become what we do." 

ตัวเราเองที่กำหนดพรหมลิขิต...และเราจะเป็นในสิ่งที่เราได้กระทำ..

Madame Chiang Kai-Shek