ห่างหายไปหลายวันเพราะป่วย...
 
ถ้าไม่ป่วยไข้เราก็ไม่รู้ว่าใช้ร่างกายหนักเกินไป...
 
ทำงานหนัก ไม่ค่อยทานอาหาร นอนดึก ตื่นเช้า อยู่หลายวันช่วงที่งานเร่งรีบ...
 
มนุษย์เราบางทีก็หลงลืมที่จะดูแลและห่วงใยสุขภาพของตัวเอง...
 
กลัวจะทำงานไม่ทันบ้าง กลัวงานที่ออกมาไม่ดี ไม่เสร็จทันใจ ต้องเร่งทำจนดึกดื่นลืมเวลา..
 
เวลาที่เราไม่สบายเหมือนร่างกายจะประท้วงว่าไม่ไหวแล้ว...
 
สมควรที่จะต้องป่วยไข้ เรียกร้องที่จะให้ร่างกายได้หยุดพักเสียที...
 
จนต้องแสดงออกมาในการเจ็บป่วย...
 
รู้สึกว่าเวลาที่ไม่สบายกาย...จิตใจก็พาลหงุดหงิดห่อเหี่ยวไปด้วย..
 
เพราะทำงานอะไรหลาย ๆ อย่างไม่ได้ ...อย่างที่อยากทำ...
 
เวลาไม่สบายร่างกายอ่อนแอ อ่อนเพลีย ไม่มีเรี่ยวแรง...
 
ได้หยุดพักก็ด้วยฤทธิ์ยาหลายขนานที่ทานแล้วทำให้นอนหลับทั้งวัน..
 
ป่วยทางกาย...ก็เหมือนจะป่วยทางใจ...
 
สังเกตว่าทั้งสองสิ่งนี้ก็มักจะมาพร้อม ๆ กัน....
 
คิดมาก...ว่าเมื่อไหร่จะหายมีเรี่ยวแรงเป็นปกติไปทำงานได้สักที...
 
น้อยคนนัก ที่เวลาป่วยไข้จะรู้สึกสบายใจ...
 
ทำให้เห็นใจคนที่ไม่สบายหลาย ๆ คน...คนที่เจ็บป่วยไม่สบายเรื้อรัง...
 
เค้าจะทรมานขนาดไหน...ขนาดเราเป็นไข้แค่นี้ยังรู้สึกหงุดหงิดหัวใจ...
 
ไม่มีใครที่เลือกจะไม่เจ็บป่วยได้...
 
แต่เราเลือกที่จะไม่ทำให้เจ็บป่วยหนักหนาได้...ด้วยการดูแลสุขภาพตัวเองตั้งแต่เนิ่น ๆ ...
 
คงต้องหันกลับมาดูแลตัวเอง...ดูแลสุขภาพกันบ้าง...
 
อย่าหลงลืมที่จะรักตัวเอง...เอาใจใส่ตัวเอง...

(เพราะคงไม่มีใครดูแลตัวเราได้ดี...เท่าตัวเราเอง..)
 
ต้องขอไปดูแลรักษาสุขภาพทางกาย...และ...ทางใจก่อน...

เพราะดู ๆ ไปตอนนี้เราอาจจะเจ็บป่วยทางใจ...มากกว่าเจ็บป่วยทางกาย...

"It is not fair to ask others what you are not willing to do yourself."

 ไม่ยุติธรรมเลย...ที่คุณจะขอร้องให้คนอื่นทำในสิ่งที่คุณไม่ต้องการทำ..

  Eleanor Roosevelt