การให้อภัยในสมัยนี้มีน้อยลงไปทุกวัน...
 
มีเรื่องราวทะเลาะผิดใจกัน แค่ " ไม่เอาเรื่อง" ก็นับว่ามากแล้ว...
 
ไม่ต้องพูดถึงการให้อภัย...
 
ขอเพียงอย่างเดียว...ต่อไปนี้อย่ามายุ่งกับชีวิตฉันอีก..
 
พูดง่าย ๆ หายไปจากชีวิตฉันเลย...อย่าให้เห็นหน้าอีกนะ อย่ามาข้องแวะด้วยเด็ดขาด...
 
หนักหน่อยก็จะพูดแบบฝรั่ง "Evaporate !" ....ระเหยหายไปต่อหน้าต่อตาซะเลย...
 
บางคนอาจจะมีจิตใจกล้ำกลืนความรู้สึกที่เกิดขึ้น
 
และพูดออกมาได้ว่า "O.K ฉันให้อภัย" แต่..."แต่ฉันไม่มีวันลืมเด็ดขาด"
 
พร้อมกับแอบชื่นชอบจิตใจอันสูงส่งงดงามของตัวเอง
 
แต่หารู้ไม่ว่ากำลังพูดสิ่งที่ขัดแย้งกันในตัว...ให้อภัยแต่ก็ไม่ให้อภัย
 
เพราะการให้อภัยแต่ไม่ลืมก็เหมือนกับไม่ได้ให้อภัยนั่นแหละ...
 
คล้ายจะบอกว่า "ฉันให้ของชิ้นนี้แก่คุณ...แต่เก็บมันไว้ฉันนะ"...
 
แต่ใครจะลืมลง...ยิ่งเจ็บปวดมากยิ่งจำไปนานเท่านาน ?...
 
หลายคนคงขัดแย้ง...

ก็เหมือนกับการที่เราจะคิดถึงเรื่องของ อดีต และ ปัจุบัน...
 
คนเราจะตัดขาดจากอดีตไม่ได้ ก็จริง...แต่เราเลือกอดีตได้...
 
เรา "ลืม" อดีตไม่ได้ แต่เรา "เลือกจำ" อดีตได้...
 
การอภัยจึงไม่ใช่การ "ลืม" สิ่งที่เกิดขึ้น..แต่เป็นการเลือก ที่จะ "ไม่จำ" มัน
 
ในเมื่อเรามีอิสระที่จะเลือกความทรงจำในอดีต...มาคิดทบทวนตามที่เราต้องการได้...
 
เราก็มีสิทธิ์จะไม่เลือกสิ่งที่เราไม่อยากจะจดจำได้เช่นกัน
 
นั่นคือการลืม...
 
ความทรงจำที่เจ็บปวดจะวกเวียนกลับมาครั้งแล้วครั้งเล่า
 
แต่เราไม่ปล่อยใจให้คิดตาม...ไม่ช้ามันก็จะเลือนลางไปในที่สุด...
 
ตราบใดที่ยังเก็บความทรงจำในความผิดที่เกิดขึ้นไว้...
 
ถึงจะรักกันปานจะกลืนกิน...ก็คงไม่สนิทใจได้เหมือนเดิม..
 
เพราะมันจะเฝ้าหลอกหลอนความสัมพันธ์ทุกอย่างที่มีต่อกันแม้แต่ลึกซึ้งที่สุด...
 
ไม่ต่างกับกินอาหารที่แสนจะเอร็ดอร่อยขณะปวดฟันอยู่...อย่างไรอย่างนั้น...

"เมื่อมองข้อด้อยของเขาแล้ว...ก็ควรมองข้อดีของเขาด้วย

เมื่อจำข้อเสียของเขาได้...ก็ต้องจำข้อดีของเขาได้เช่นกัน

ต้องทราบข้อดีของตนเอง...และข้อด้อยของตนเอง

ต้องคิดถึงจุดเด่นของตนเอง...และข้อเสียของตนเอง"

Maria Edgeworth