ชีวิตคน...

ผูกพันอยู่กับความสุข...ความทุกข์...

เมื่อคราวมีทุกข์...

ก็จะกลัดกลุ้ม...คลุ้มคลั่ง...วิตก กังวล...เคียดแค้นต่างๆ นานา

แต่เมื่อวันเวลาผ่านไป...

ความรู้สึกเหล่านั้นจะค่อยๆ ลดระดับลงมา...

จากร้อน...ก็ผ่อนคลายเป็นเย็น

เหมือนกองไฟที่ค่อยๆ มอดลงไปทุกขณะ

แตกต่างจากความสุข...

ในความเบิกบาน...อิ่มเอม...รื่นเริง...แจ่มใสเหล่านั้น

แม้ผ่านวันคืนเนิ่นนาน...

แต่คราวใดที่หวนย้อนกลับไปนึกถึง

ความรู้สึกดั้งเดิมนั้น ก็กลับทวีเพิ่มพูนขึ้น...

เต็มเปี่ยมไปด้วยความปลาบปลื้มและภาคภูมิใจ

จนอยากจะกลับไปอยู่ในเสี้ยวเวลานั้นๆ อีกครั้ง...

สำหรับใครก็ตาม...

หากวันนี้ได้ประสบกับความทุกข์ใดใด

จงอดทนเพื่อผ่านสภาวะนี้ไปให้ได้อย่างเข้มแข็ง

เพราะจากที่คุณมองเห็นเป็นคลื่นพายุลูกใหญ่นั้น

ในสักวันหนึ่งข้างหน้า...

คุณอาจจะหัวเราะ...

และเห็นว่าเป็นเรื่องเล็กน้อยนิดเดียว...เท่านั้น...

"ถ้าหากชีวิตของคนเราเรียบสนิทเหมือนพื้นราบ

มันจะไปมีรสชาติอะไร..บางครั้ง..เราก็ต้องการภูเขากับหุบเหวบ้าง"

จากหนังสือแอ่งน้ำกลางทะเลทราย.

เพลง : เธออย่ายอมแพ้ : นิก รณวีร์