เคยไหม..ที่คุณก้าวเดินไปข้างหน้า...
 
แต่รู้สึกว่ามันเป็นการถอยหลังกลับ
 
เคยไหม..ที่ท้องฟ้าในโลกส่วนตัวของคุณ
 
กลับเปลี่ยนจากสีฟ้ามาเป็นเมฆครึ้มสีเทาหม่น 

โดยไม่มีเค้าลางแห่งพายุร้าย...
 
ทุกอย่างพัดพาคุณกลับไปสู่จุดเริ่มต้น...
 
หรือไกลกว่านั้น...เปลี่ยนจากรอยยิ้มเป็นหยดน้ำตา
 
เปลี่ยนเสียงหัวเราะเป็นเสียงสะอื้นไห้...
 
ความทุกข์เข้ามาทดแทน วันเวลาแห่งความสุขของคุณ..จนหมดสิ้น...
 
     ความคาดหวังคือปัจจัยหลักของความทุกข์
 
ความฝันบางครั้งก็เป็นสิ่งที่ก่อให้เกิดทุกข์
 
ชีวิตคนเรามีปัญหา เพิ่มมากขึ้นตามวันเวลาที่หมุนไป...
 
ทุก ๆ วันเหมือนกับต้องตื่นขึ้นมา เพื่อเดินเข้าไปในสมรภูมิรบ
 
ฟาดฟันกับปัญหา...
 
หากคุณชนะคุณก็จะเดินจากมาพร้อมความสำเร็จอีกครั้งหนึ่ง...
 
หากคุณแพ้คุณก็อาจล้มจมอยู่กับที่...
 
แล้วจะมีใครสักกี่คนบนโลกใบนี้...
 
ที่จะคอยยื่นมือให้ความช่วยเหลือเมื่อเราเจ็บปวด
 
เอาเข้าจริงในโลกใบนี้...เราจะมีใคร ?...
 
ใครที่เป็นของเราจริง ๆ ...เกิดมาเพื่อเราจริง ๆ ...
 
     บทเรียนของการเดินถอยหลัง...
 
ทำให้รู้ว่าความคาดหวังมักมาพร้อมกับความผิดหวังเสมอ...
 
เราคาดหวังว่าจะมีใครมาร่วมแบ่งปันความรู้สึก...
 
คอยประคับประคองอยู่เคียงข้าง...คอยรับเมื่อเราล้ม..
 
แล้วตั้งความหวังว่าเขาจะยืนอยู่เคียงข้างเราไปจนวันตาย...
 
มีลมหายใจของกันและกันอย่างอบอุ่น
 
แต่ในโลกของความเป็นจริงก็คือ...เราต้องยืนด้วยตัวเองให้ได้...
 
หายใจด้วยตัวเองให้ได้...ลุกด้วยตัวเองให้ได้...
 
อ้อมแขนและลมหายใจของคนอื่น...

เป็นเพียงส่วนประกอบ ที่ทำให้เราเต็มพร้อมสมบูรณ์...
 
เราจำเป็นต้องก้าวเดินต่อไปให้ได้ แม้ไม่มีส่วนประกอบนั้นก็ตาม...
 
ฉันได้เรียนรู้ว่า...ความฝันจำเป็นต้องเปลี่ยนแปลงได้เพื่อลดความเจ็บปวดในชีวิต...
 
เช่นเดียวกับความรัก...
 
สิ่งที่เรามอบไปอย่างทุ่มเท..โดยไม่เคยคิดถึงความผิดหวังที่จะตามมา...
 
มักทำให้เราเจ็บปวดจนสุดจะทน...
 
ความรัก...เปลี่ยนแปลงได้...
 
รอยเท้าของเราเหยียบย่ำไปท่ามกลางความสับสน
 
บางครั้งเข็มนาฬิกาก็เดินเร็วขึ้น...บางครั้งกลับเดินช้าลง...
 
ทุกอย่างไม่เป็นดั่งที่วาดหวังไว้เสียที...

เพราะเราควบคุมทุกสิ่งทุกอย่างไม่ได้...
 
ความคิดของเขา..อาจทำให้เราเจ็บปวดจนสุดจะทน..
 
แต่เราก็ยังจำเป็นต้องมีชีวิตอยู่..เพื่อรับรู้ถึงความเจ็บปวดนั้น..
 
ดังนั้นเมื่อมีน้ำตา..และตัดสินใจว่าจะต้องเปลี่ยนแปลงอย่าหันกลับไปทางเดิม...
 
เพราะเรากำลังจะเดินจากมันมา..อาจไม่ใช่เขาหรือเราเป็นคนไม่ดี...
 
แต่ในบางเรื่อง..ก็อาจมีเหตุผลมากกว่าหนึ่งอย่าง...
 
อย่าพูดว่าเราทำเพื่อเขา...แต่กลับเอาตัวของเราเป็นที่ตั้ง...
 
เพราะนั่นไม่ใช่รักที่แท้จริง!...
 
ถ้าบนทางเดินที่ผ่านมาเราก้าวเร็วเกินไป...
 
มองย้อนกลับไปดูตัวเองใหม่...แล้วหัดเดินให้ช้าลง...

Somebody says you can break a heart but that's not true, you can only hurt it.

"ใครคนหนึ่งบอกไว้ว่า..คุณสามารถทำให้หัวใจดวงหนึ่งแตกสลายได้..

แต่มันไม่จริงหรอก..คุณทำได้เพียงให้มันเจ็บปวดเท่านั้น"

เพลง : วางมีดได้หรือยัง : คริสติน่า