ความรักและความเกลียด...
 
ต่างมีบทเรียนสอนคนเรา...
 
แล้วแต่ใครจะเรียนรู้ได้มากน้อยแค่ไหน...
 
การห้ามไม่ให้รักหรือห้ามไม่ให้เกลียดนั้นยาก
 
ไม่ว่าจะห้ามตนเองหรือคนอื่นมาห้าม...
 
การรักและการเกลียดจึงเป็นอิสระภาพขั้นพื้นฐาน ที่แต่ละคนจะมีติดตัวเอาไว้...
 
หากเรารักผู้อื่นมากกว่าเกลียดผู้อื่น...ก็จะมีชีวิตแบบหนึ่ง...
 
แต่ถ้าเกลียดผู้อื่นมากกว่า...ก็จะมีชีวิตไปอีกแบบหนึ่ง...
 
เพราะความรักและความเกลียดให้ผลสืบเนื่องที่ตรงกันข้าม
 
เช่น ความรักช่วยชีวิตคนได้ ทว่าความเกลียดช่วยชีวิตคนไม่ได้...
 
ความรักทำให้มีคนเข้ามาในชีวิต...
 
ส่วนความเกลียดทำให้คนออกไปจากชีวิต...
 
ความรักทำให้อิ่มเอิบใจ...แต่ความเกลียดทำให้ไฟเผาไหม้ใจ ฯลฯ
 
ความรักที่ตื้นเขินก็ยังเป็นความรัก...
 
รักแบบความครอบครองก็ถือว่าเป็นความรัก...
 
คนเรามีความสามารถในการพัฒนาความรักจากระดับแคบไปสู่ระดับที่กว้างและลึกได้
 
ส่วนความเกลียดก็พัฒนาได้เช่นกัน...
 
แต่เป็นการพัฒนาในแบบโรคระบาด...
 
บางความเกลียดระบาดกันอยู่ สาม สี่ คน...
 
แต่บางความเกลียดก็ระบาดได้เป็นหมื่นเป็นแสนหรืออาจจะเป็นล้านคนอย่างง่ายดาย...
 
ความรักและความเกลียดมีใจเราเป็นที่พักอาศัย...
 
จะเกลียดผู้อื่นแค่คนเดียวหรือเกลียดหลายคนก็ไม่มีอะไรแตกต่าง...
 
เพราะใจเราถูกเผาไหม้พอ ๆ กัน...
 
แต่ถ้ารักและเห็นใจผู้อื่นได้มากแค่ไหน ใจเราก็จะแจ่มใสมากขึ้นประมาณเดียวกัน...

เพราะฉะนั้นตัวเราเองที่เลือกได้ว่าจะให้ใจมี ความรัก หรือความเกลียด...

Kindness in words creates confidence,kindess in thinking creates

profoundness,kindness in giving creates love.

"วาจาที่กรุณาจะสร้างความเชื่อมั่น...จิตใจที่กรุณาจะสร้างความลึกซึ้งของจิตใจ

และการให้ที่กรุณาจะก่อให้เกิดความรัก"

 :

SMF Acoustique-อภั...

เพลง : อภัย : SMF