ขึ้นหัวเรื่องชวนเครียด...

แต่ก็เป็นเป็นความหมายของการใช้ชีวิต...

มีหลายอย่างที่อาจเรียกได้ว่าเป็นความกดดัน...

(ซึ่งบางทีก็ไม่อยากจะวาง)...

ตามหัวข้อบล็อกครั้งก่อน..."ความกดดัน"...

ที่ทำให้ต้องระบายออกมาซะบ้าง...

ผู้คนมักจะเข้าใจกันว่า...สันติภาพคือการไม่มีสงคราม
 
และที่ไหนไม่มีสงคราม...ที่นั่นมีสันติภาพ...
 
จริง ๆ แล้วแม้จะไม่มีการสู้รบกันด้วยอาวุธยุทธโธปกรณ์...
 
แต่ก็มีรูปแบบหลากหลายของการต่อสู้
 
ซึ่งบางชนิดร้ายแรงยิ่งกว่าสงครามเป็นไหน ๆ..
 
การต่อสู้ในความคิด...
 
หักล้างความคิดความอ่านกันรุนแรงแบบเอาเป็นเอาตาย...
 
ภายนอกวางเฉย...แต่ภายในสมองและจิตใจระอุดุเดือด
 
หาลู่ทาง..วางหมากแยบยล..พบจุดอ่อนเป็นตีให้แตกดับ
 
ใช้คำพูดคำจา..เป็นอาวุธแหลมคม..เชือดเฉือนทิ่มแทงได้ล้ำลึก
 
ไม่ทิ้งร่องรอยบาดแผลให้ปรากฏ...
 
แต่อาการนั้นร้ายกาจ...เจ็บปวดลึกเข้าไปถึงแก่น...
 
สงครามนั้นยังพอให้รู้ให้เห็น...หลบหลีกไปให้ไกลได้...
 
แต่การต่อสู้ทางความคิดนั้น...ยากจะสังเกต
 
ขนาดคนใกล้ตัวแท้ ๆ ยังต่อสู้กันอย่างไม่ลดราวาศอก...
 
ขณะที่ยิ้มแย้มเข้าหากันด้วยซ้ำไป...
 
ยังผลให้เกิดเหตุการณ์บ้านแตกสาแหรกขาด
 
มิตรกลายเป็นศัตรู...หุ้นส่วนกลายเป็นคู่แข่ง...
 
เสียหายมากกว่าที่สงครามไหน ๆ จะก่อให้เกิดเสียอีก...
 
การต่อสู้ในนิสัยใจคอ...
 
ยอมไม่ได้ที่จะให้มีนิสัยไม่เหมือนตัวเอง...
 
ทั้ง ๆ ที่มนุษย์เกิดมาต่างจิตต่างใจ...
 
มีความเป็นตัวของตัวเอง...
 
เพียงแค่ไม่เหมือน...ก็กลายเป็นศตัรูที่ต้องห้ำหั่นด้วยความเกรี้ยวกราด...
 
ความแตกต่างเป็นความแตกแยก...เพียงเพราะไม่ถูกสเป็ก...
 
แล้วก็เที่ยวโจมตีทุกรูปแบบ...
 
พร้อมกับอ้างความรักบ้าง...ความหวังดีบ้าง...
 
ไม่ใช่ต่อใครอื่น...แต่ต่อตัวเองเสียมากกว่า...
 
สงครามที่สู้รบกัน...ต่างมุ่งพิชิตชัยชนะ...แล้วก็มีฝ่ายชนะฝ่ายแพ้...
 
การต่อสู้ในนิสัยใจคอ...ผู้ชนะนั้นมีแต่ผู้เดียว...
 
นิสัยฉันดีที่สุด...ของคนอื่นใช้ไม่ได้...
 
มันจึงเป็นการกดขี่ที่แยบยล...
 
บีบคั้นอิสระภาพของผู้อื่น...ในการเป็นตัวของตัวเอง...
 
การต่อสู้ในบารมี...
 
ใครดีใครเด่นเกินหน้าเป็นไม่ได้...
 
ทั้ง ๆ ที่มีพูดกันว่า แข่งอะไรก็แข่งได้ เว้นแต่แข่งบารมี...
 
แต่ก็ยังไม่วายแข่งขันประชันเด่นกันในทุกรูปแบบ...
 
แล้วก็เที่ยวเอาเม็ดเงิน เอาบ้าน เอารถ...
 
มาเป็นดัชนีวัดบารมีกันอยู่ทุกวี่ทุกวัน...
 
หนักเข้าก็เอาวิชามารเข้าช่วย ดับบารมีคนอื่น
 
เพียงเพื่อให้บารมีตนเด่น...
 
แม้ดาวแต่ละดวงในท้องฟ้ามีความสุขใสเปล่งประกายไม่เท่ากัน...
 
แต่ก็ช่วยประดับตกแต่งฟากฟ้าที่มืดมิดในยามค่ำคืน
 
ให้มีความงดงามที่กลมกลืน...เฉกเช่นบารมีคนเรา...
 
แต่ก็ไม่วาย...ยังมีดาวบางดวงคิดแต่จะดับดาวอื่น ๆ
 
เพียงเพื่อตัวจะเด่นเป็นหนึ่งเดียวเท่านั้น...
 
ลงเอยการแข่งขันกลายเป็นการต่อสู้ในแทบทุกเรื่องไป
 
คงไม่ต้องรอให้มีสงครามเพื่อทำลายล้างเผ่าพันธุ์มนุษย์หรอก
 
แค่การต่อสู้ในเรื่องต่าง ๆ เหล่านี้และอื่น ๆ
 
ก็เพียงพอทำให้มนุษย์สิ้นโลกอยู่แล้ว...
 
สันติภาพที่แท้จริงจะมีได้ ต่อเมื่อสิ้นสุดการต่อสู้ในทุกรูปแบบ
 
และคนหันมามองกันเป็นพี่เป็นน้อง มากว่าจะเป็นคู่แข่ง...
 
แต่ใความเป็นจริงแล้ว...คงยากที่สังคมมนุษย์เราจะไม่มีการแข่งขัน...
 
และคงจะหาความสงบสุขกันได้ยาก...ถ้ายังไม่รู้จักพอ...

"ความจริงที่ว่าคนอ่อนแอกว่าเอาชนะคนแข็งแรงกว่าได้...

คนที่หยาบกระด้าง ต้องพ่ายแพ้คนที่อ่อนโยน เป็นสิ่งที่ทุกคนรู้...แต่ไม่มีใครทำตาม..."

ปรัชญาจีน.

เพลง : หมอกควัน : พงษ์สิทธิ์