หูและตาคือประตูสำหรับเปิดรับสิ่งต่าง ๆ ให้เข้ามาในชีวิต...
 
ประตูสองบานนี้เปิดกว้างเสมอและค่อนข้างอ่อนไหวต่อสิ่งที่เข้ามากระทบ..
 
หูชอบเสียงที่ไพเราะและคำพูดดี ๆ ที่ทำให้ชื่นใจ...
 
แต่หูไม่ชอบคำตำหนิและการว่าร้าย บางทีหูก็แปลสิ่งที่ได้ยินผิดไปจากความหมายจริง ๆ..
 
ส่วนตานั้นบางทีก็เห็นความสวย ความไม่สวยเกินจากที่เป็นจริง...
 
เห็นของดีเป็นของไม่ดี เห็นของไม่ดีเป็นของดี...
 
ประตูสองบานทรงอิทธิพลอย่างมากต่อการใช้ชีวิตของคนเรา...
 
การนำทางคือหน้าที่หลัก ประการหนึ่ง ของหูและตา...
 
แต่บ่อยครั้งหูละตาก็ทำให้เราหลงทาง...
 
ไม่มีใครไม่เคยหลงทาง...หลงอยู่ชั่วครู่บ้างหลงอยู่นานบ้าง...
 
บางทีไม่รู้ด้วยซ้ำว่ากำลังหลงทาง...
 
เราใช้หูและตาด้วประสิทธิภาพที่แตกต่างกัน...
 
บางคนจึงตาขวางและมองโลกในแง่ร้ายตลอดเวลา
 
เมื่อตาขวางและเห็นโลกอย่างร้าย ๆ ก็จะแสดงออกด้วยความก้าวร้าว...
 
บางคนมีหูสำหรับได้ยินสิ่งที่อยากฟัง...

ส่วนสิ่งที่ไม่อยากฟังก็ทำเป็นไม่ได้ยิน
 
หูประเภทนี้มักไม่ได้ยินเสียงของคนทุกข์...

คนที่กำลังต้องการความช่วยเหลือ
 
คนที่ต้องการความยุติธรรม...
 
ชีวิตคนเราดำเนินไปตามประสิทธิภาพของหูและตา...

แต่มากกว่านั้นคือ...
 
ดำเนินไปตามประสิทธิภาพของหัวใจและสติปัญญา...
 
ซึ่งเชื่อมโยงอยู่กับหูและตาอยู่ตลอดเวลา...
 
หูและตาของเราผิดพลาดได้บ่อยครั้ง...
 
ผู้คนและสรรพสิ่งที่เราเห็นอาจจะไม่ได้เป็นอย่างที่เห็น
 
สิ่งที่เราได้ยินอาจจะไม่ได้มีเนื้อแท้สวยงามอย่างที่ได้ยิน
 
เวลาซึ่งคอยตรวจสอบทุกสิ่งทุกอย่าง...
 
ทำหน้าที่ตรวจสอบการเห็นและการได้ยินของผู้คนด้วย...
 
เมื่อเราฟังและมองอย่างละเอียดก็จะมีโอกาสสูงที่จะพบกับรายละเอียด
 
แต่ถ้ามองและฟังอย่างหยาบ ๆ ก็แทบไม่มีโอกาสพบรายละอียดเลย
 
โลกนี้มีคนที่ฟังและมองอย่างหยาบ ๆ มากกว่าคนที่ลึกซึ้ง
 
คนที่เห็นผิดเป็นชอบมากกว่าคนที่เห็นตามความจริง...

สองหู สองตา ของมนุษย์เป็นความโชคดีขั้นพื้นฐาน

และเป็นความยุติธรรมขั้นพื้นฐานที่ธรรมชาติให้มา...

แต่เราส่วนใหญ่ยังไม่สามารถใช้ศักยภาพของ สองหู สองตา อย่างเต็มที่

เราจึงมองแล้วไม่เห็น ฟังแล้วไม่ได้ยิน เห็นผิดเป็นชอบ ฟังหูซ้ายทะลุหูขวา

ถ้าเราสามารถใช้สอยได้อย่างเต็มที่ความสงบสุขในหมู่ผู้คนก็จะเกิดมากขึ้น...กว่าที่เป็นอยู่...

และในด้านของความจริง...ผู้คนจะพบความจริงมากกว่าความลวง...

ปัจจุบันความลวงกำลังมีอำนาจมากเหนือความจริงมากขึ้นเรื่อย ๆ ...

มันลวงเราอย่างแนบเนียน มิดชิด และเงียบกริบ...

มันหลอกเราว่านี่คือของจริงทั้ง ๆ ที่เป็นของปลอม...

เราได้ยินมันเอ่ยคำว่า "สวัสดี" ทั้ง ๆ ที่มันบอกว่า "ลาก่อน"...

มันลวงให้เราวิ่งตามจากนั้นก็หลอกเราไปอีกทาง...

แต่ไม่ได้หมายความว่าเรามี สามหู สามตา แล้วเราจะเห็นความจริงได้ดีกว่าเดิม...

"เงียบลง คุณจึงจะคิดได้ ถ้าคุณไม่เงียบ คุณจะไม่ได้ยินทุกอย่างที่คนพูดกับคุณ

เพราะว่าใจคุณพะวงอยู่กับสิ่งที่คุณคิดว่าคุณรู้แล้ว เรียนรู้ที่จะฟัง ฟังด้วยหัวใจของคุณ..."

ปรัชญาจีน.

เพลง : ปล่อย : บี๋ คณาคำ อภิรดี