อย่าอยู่คนเดียว...

เวลาเสียใจมาก...บ่อยครั้งที่เราเก็บตัวเงียบ

ร้องไห้ตามลำพัง...ฟังเพลงเศร้าแล้วอิน

เจ็บปวดไปกับมันจนทำงานทำการอะไรไม่ได้

แท้จริงแล้ว...

ไม่แปลกเลยที่เราจะร้องไห้

มีดบาด...ไม่ว่าใครก็เจ็บ...

แต่ว่าการร้องไห้เวลามีดบาด

เท่ากับการห้ามเลือดและการรักษาความสะอาด

เวลาเราเจ็บ...

หนึ่งในปฏิกิริยาที่ร่างกายมีให้โดยอัตโนมัติคือน้ำตา

การร้องไห้ช่วยเราเบี่ยงเบนความเจ็บปวด...

ออกจากหัวใจกลายเป็นหยดน้ำตา

เราจะจมจ่อมตัวเองอยู่ตามลำพัง...

และนั่งร้องไห้นานเกินไปไม่ได้...

มีดบาดก็ต้องรักษาและหาพลาสเตอร์ปิดแผล

น้ำตาช่วยแค่ไม่ให้เราอัดอั้นจนเกินไป...

แต่ไม่ได้ช่วยให้แผลหาย...

เวลาเท่านั้นที่จะช่วยให้บาดแผลเจอจางความเจ็บ

และเราต้องป้องกันการติดเชื้อด้วยน้ำยาฆ่าเชื้อโรค

เช่นเดียวกับความผิดหวัง...เราอาจร้องไห้ได้...

แต่อย่าปล่อยให้ตัวเองให้เศร้านานเกินไป

อย่าอยู่ลำพังนานเกินไป...

เพราะความคิดที่สับสน...จะทำร้ายตัวเองยิ่งกว่าที่คาด...

การออกไปพบเพื่อนที่รู้ใจ

การออกไปแสวงหามิตรดีดีใหม่

จะช่วยให้เราไม่รู้สึกเคว้งคว้าง

และไม่แน่ เราอาจได้เจอคนที่จะรักษาแผลใจให้ได้

ไม่จำเป็นว่าการเยียวยาจะต้องมาจากคนรัก

มิตรภาพดีดีอาจดีกว่า...

ในวันที่บาดเจ็บ มิตรภาพแห่งความเป็นเพื่อน

อาจรักษาแผลหัวใจได้มากกว่า...

อย่าลืมว่าก่อนหน้าจะมีคนรัก...เรามีเพื่อน...

และหลังจากแยกทางจากคนรัก...เราก็ยังมีเพื่อน...

ลองใช้เวลาอยู่กับเพื่อน...แล้วจะต้องแปลกใจว่า...

เพื่อนบางคนห่วงใยและพร้อมอยู่เคียงข้างเราอย่างคาดไม่ถึง

การสูญเสียคนรักไปเพียงหนึ่ง

แต่เราได้เพื่อนดีดีกลับมานับสิบ

ก็นับว่าการอกหักครั้งนี้...

ไม่เลวร้ายเสียทีเดียวหรอกนะ...

ยังมีคนที่รักและหวังดีกับเราอยู่มาก

ขึ้นอยู่กับว่าเราจะเลือกมองเห็นหรือไม่...

หรือจะเลือกมองแต่รอยเท้าที่เดินจากไปเท่านั้น...

If someone betrays you onec,it's his fault;if he betrays you twice, it's you fault.

"ถ้าหากใครทรยศคุณเป็นครั้งแรก นั่นเป็นความผิดของเขา

แต่เมื่อคุณให้โอกาสเขาได้หักหลังคุณอีกครั้ง นั่นแหละเป็นความผิดของคุณ..."

เพลง : สงสารตัวเองบ้าง พลพล

บทความจาก Fw mail