เราต่างก็ล้วนยืนอยู่บนโลกเดียวกัน
 
โลกที่เราต่างฝันถึงวันพรุ่ง...
 
โลกที่บุปผาและมายาผสมปนปรุง
 
โลกที่คละคลุ้งกลิ่นฟุ้ง ขจาย...
 
       ยังป่าคอนกรีต ยังป่าหญ้า
 
ยังท้องฟ้า ยังเพดาน ยังความหมาย
 
ยังปริศนา ยังคำตอบ กระจัดกระจาย
 
ยังมากมาย บนโลกเดียวกัน...
 
     บนโลกกลมใบเดียว ที่แตกต่าง...
 
บนหลายหลากเส้นทาง ที่ต่างฝัน
 
บ้างเหม่อดิน บ้างสบตาฟ้า ตะวันจันทร์
 
มากมายโลกแห่งเธอฉัน บนโลกใบเดียว
 
     โลกเธออาจหม่นเศร้าหรือเริงร่า
 
บนโลกเขาอาจว้างว้าร้างเปลี่ยว
 
บนโลกฉันอาจเหม่อยิ้มดายเดียว
 
อีกเส้นทางยังรกเลี้ยว ราบรื่น ยังต่างกัน
 
     เพียงสักนิด...
 
ออกจากโลกความคิด โลกส่วนตัว ที่มัวฝัน
 
มาเปิดประตูให้หัวใจของกันและกัน
 
มารับรู้ความเศร้า สุข จริง ฝัน ของเขา เธอ
 
     เพราะกี่สั้นยาวกันชีวิต...
 
ก่อนบานประตูจะปิดตายสนิทเสมอ
 
ก่อนไฟฝันจะมอดดับลับละเมอ
 
อาจเพียงชั่วเผลอกระพริบตา
 
     นะ - ก่อนเทียนใจจะดับ
 
ก่อนเดือนดาวจะร่วงลับอับฟ้า
 
ก่อนโลกแห่งกันและกันถึงวันลา
 
นะ - มารัก สุข เศร้า บนโลกเดียวกัน...

"ความเห็นอกเห็นใจเป็นอารมณ์ที่ธรรมชาติมาก

และส่งผลให้คนเรารู้จักแปรความรักที่เร่าร้อน ที่มีต่อตนเอง

ให้กลายเป็นความรักที่อบอุ่นที่จะพิทักษ์ปกป้องมวลมนุษย์ชาติ..."

Romain Rolland นักประพันธ์ นักดนตรีชาวฝรั่งเศษ ค.ศ.1866-1944

เพลง : วันเวลา : พงษ์เทพ  กระโดนชำนาญ

บทกวี_แตออ