.

.

ชีวิต...

จะยาก จะลำบาก...

จะต้องเจอะเจอเรื่องราวเลวร้ายอย่างไร

ก็ยังคงต้องดำรงสติ เพื่อทำหน้าที่ของชีวิตกันต่อไป...

 

รอ ..จนกว่าความเป็นไปมันจะสิ้นสุด

รอ..จนกว่าวันเวลาดีดีจะมาถึง

รอ..จนกว่าเราจะได้สัมผัสในสิ่งที่หวังและตั้งใจ

รอ ..อย่างที่ไม่ต้องรอ

เมื่อไหร่เมื่อนั้น ..

พระพุทธองค์กว่าจะค้นพบเพื่อให้จิตหลุดพ้น

ยังต้องบำเพ็ญเพียรร้อยภพพันชาติ

กับเราๆ ที่เพียงพาชีวิตตัวเองให้หลุดพ้นจากวังวนปัญหาของชีวิต

ยังอาจใช้ความเพียรพยายามแค่เศษเสี้ยวธุลีของพระพุทธองค์

 

บางเรื่องราวในชีวิตไม่ว่าเราจะคิดว่ามันทุกข์สาหัสอย่างไร

บางทีมันอาจมีช่องว่างแม้สักเพียงละอองฝุ่นรอดได้

เพื่อให้เราพาชีวิตก้าวผ่านต่อไปได้

เช่นในความมืด ถึงที่สุดอย่างไรก็ยังคงเพ่งมองเห็นได้

 

ชีวิตถ้าเราดำรงอยู่อย่างเศร้าสร้อย หดหู่

หรืออ่อนล้าเพียงเพราะการกระทำของใครอื่น

ความดีงามที่จะเกิดขึ้นในชีวิตก็อาจจะลดน้อยถอยลง

เพราะเพียงใจเราไปยึดโยงอยู่กับใคร

การกระทำของใครๆ แค่เพียงเสี้ยวนาที 

จิตใจเราก็เสียโอกาสได้เห็นสิ่งดีงามไปแล้วเท่านั้น

ยิ่งใส่ใจกับความเลวร้ายมากเท่าไหร่

อาจเหมือนชีวิตเรายิ่งขาดทุนมากเท่านั้น

 

ในบางเรื่องราวที่เราไม่อาจฝืนต้าน

ก็คงต้องปล่อยให้เป็นไปเพื่อจะให้มันเลยผ่าน ....

มิใช่ยื้อเหนี่ยวรั้ง จนอ่อนแรง ที่จะมีชีวิตก้าวต่อ ...

ทุกชีวิตบนผืนโลกใช่หรือไม่ที่เรียนรู้เพื่อจะดำรงอยู่

มิใช่ยอมจำนนต่อความเป็นไป... 

หรือโหยไห้กับความปวดร้าวของอดีต

จนชีวิตเปราะบางง่ายต่อการถูกกระทบ

และจะมีประโยชน์อันใดต่อการฝังใจเก็บความเลวร้ายนั้น

อภัยในความผิดพลาดของคนอื่น

พื้นที่ใจของเราจะได้กว้างขึ้นเพื่อเปิดรับเรื่องราวดีดี

แทนการเก็บไว้ซึ่งความหมองหม่นใดใดที่เคยมีมา

 

หนทางสู่ความสงบบางทีอาจง่าย

ถ้าเราพยายามละวางเรื่องราวผ่าน...

ให้ใจตระหนักรู้อยู่กับเพียงความเคลื่อนไหวที่เป็น

เรื่องง่ายที่บางทีทำได้ยาก ….

แต่เมื่อเราผ่านความยากไปได้...

ชีวิตก็จะง่ายขึ้น .. อย่างนั้นหรือเปล่า ?...

.

ในโลกความจริง มีเรื่องอับจนปัญญาอยู่มากหลาย

.

มิว่าผู้ใดต่างมิอาจเหนี่ยวรั้ง ขัดขืนได้...

.

เยี่ยงนี้แม้เจ็บปวดรันทด แต่หากยังมีชีวิตอยู่

.

ก็ต้องคิดหาวิธีมาสลัดความเจ็บปวดรันทดของตัวเองออกไปให้ได้...

.

.

โกวเล้ง

เพลง : หัวใจละเหี่ย: มาลีฮวนน่า