ชีวิตที่ผ่านไปคิดว่าใช่หรือยัง ?...

“นัยของการตั้งคำถามนี้
ก็เพื่อให้เราได้ค้นหาสิ่งที่ชีวิตเราต้องการจริงๆ
เพื่อนำมาซึ่งความสุขในการใช้ชีวิตที่เหลืออยู่”

คุณเคยวางเป้าหมายในชีวิตของตัวเองไว้บ้างหรือไม่?

แล้วคุณเคยถามตัวเองบ้างไหม

ว่าชีวิตที่เป็นอยู่ตอนนี้เป็นชีวิตที่เคยอยากได้แล้วหรือยัง?

เคยไหมเมื่อเวลาที่ตื่นขึ้นมาตอนเช้า  

มีความสุขรออยู่ตรงหน้าให้เราไปเผชิญกับชีวิต  

ไม่ใช่ค้นหาตลอดชีวิต?  

หากแต่มุ่งมั่นกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า

ทำเพราะมีความหวังที่มีความเป็นไปได้สูง

และมีจุดมุ่งหมายที่แน่นอน

หากคำตอบคือ “ใช่” ...

คุณจะหยุดมันไว้ตรงจุดนี้หรือเดินต่อไปดี?

แล้วถ้าคำตอบคือ “ไม่ใช่” ล่ะ

คุณคิดว่าจะทำอย่างไรต่อไปดี  

เพื่อให้ชีวิตมันบรรลุเป้าหมายที่ตั้งใจไว้? ...

เปลี่ยนเป้าหมายใหม่   เปลี่ยนวิธีการ...

หรือว่าทำต่อไปเรื่อยๆ จนกว่าจะได้ทุกอย่างที่ต้องการ...

หรือควรหยุดอยู่แค่นี้   เพราะคิดว่า “ไม่มีทางเป็นไปได้” ...

มีอยู่หลายชีวิตที่กว่าจะรู้เป้าหมายที่แท้จริงที่ตัวเองตามหา  

ชีวิตก็ปาเข้าไปเกือบครึ่งค่อน  

เหลือช่วงเวลาเพื่ออยู่กับสิ่งที่ใช่แค่ไม่นาน  

แต่ถึงอย่างไรก็ยังดีกว่าอีกหลายคน  

ที่ไม่มีโอกาสแม้แต่จะหาตัวตนที่แท้จริงของตัวเองเจอ  

และปล่อยให้ความฝันต้องสูญสลายไปตลอดกาล

แน่ล่ะ ทุกอย่างที่ผ่านพ้นไปแล้ว  

เราคงไม่สามารถย้อนเวลาเพื่อกลับไปแก้ไขอะไรได้อีก

หากแต่นัยของการตั้งคำถามนี้  

ก็เพื่อให้เราได้ค้นหาสิ่งที่ชีวิตเราต้องการจริงๆ

เพื่อนำมาซึ่งความสุขในการใช้ชีวิตที่เหลืออยู่

แต่ถึงอย่างไรก็อย่าได้ท้อแท้กับเป้าหมายที่ล้มเหลวในช่วงเวลาที่ผ่านมา  

แม้ว่าเราจะมีเวลาเหลือน้อยที่จะทำ  

แต่อย่างน้อยที่สุดเมื่อเราค้นหาชีวิตที่ใช่ของตัวเองเจอ  

สิ่งเหล่านั้นก็เป็นของเราเอง   ไม่ได้ลอกเลียน หรือเดินตามหลังใคร

ไม่มีอะไรจะดีมากไปกว่า...

การมีเส้นทางที่ตัวเองเป็นคนกำหนดเองได้อย่างอิสระหรอก  

ลองขีดเส้นทางนั้นดูบ้างสักครั้งเป็นไร...

"โชคและเคราะห์ ความจริงพิสดารยิ่ง หากท่านพบพานเรื่องเคราะห์ร้าย

อย่าได้ตัดพ้อ ตำหนิ อย่าได้ท้อแท้ แม้นับว่าท่านถูกเคราะห์จู่โจมจนล้มลงก็หาเป็นไรไม่

ขอเพียงยังมีชีวิต ท่านก็ต้องยังมีเวลาทรงกายขึ้นยืนได้..."

โกวเล้ง.

 

เพลง : แค่หลับตา  อุ๊ หฤทัย

บทความจากหนังสือ ให้มันเจ็บจนชิน แล้วค่อยปีนให้สูงขึ้น โดยฤทธิรงค์