ยามเช้า  แม้ดวงตะวันจะเป็นดวงเดิม ที่โผล่พ้นขอบฟ้า

แต่สีสันความงดงาม และตำแหน่ง ก็เปลี่ยนไปทุกวัน

วันที่ฟ้าแจ่มใส แสงอาทิตย์ก็เจิดจ้า เปล่งประกาย

แต่วันใดที่มีเมฆหมอกคลี่คลุม  ไม่ว่าจะบางเบา หรือทึบหนา

องค์ประกอบนั้นก็ทำให้การมองเห็นแตกต่างไป

บางขณะอาจมัวสลัวเพียงชั่วขณะ และกลับมาค่อยๆแย้มแสง

ธรรมชาติเหมือนจิตรกรผู้ยิ่งใหญ่... 

บันดาลทั้งความงดงาม และสลดหดหู่ได้ในพริบตา

ก่อเกิดปรากฎการณ์ได้ทั้งความสดชื่น และหรือความเปลี่ยวเหงา

และบางครั้งไม่อาจมีใครล่วงรู้ล่วงหน้า และยิ่งกว่านั้นไม่อาจกำหนด

คงเป็นดั่งเช่นชีวิตคนเรา ...

ที่ก่อเกิดด้วยการสรรค์สร้างอย่างมหัศจรรย์ของธรรมชาติ

รูปลักษณ์และจิตใจล้วนแตกต่างกันไปในแต่ละผู้คน

แต่ไม่ว่าจะต่างกันที่ผิวพรรณหรือเผ่าพันธุ์ถิ่นฐานใด

ล้วนต้องคงอยู่ภายใต้กฎเกณฑ์ของธรรมชาติ

ที่บางทีมนุษย์ก็ไม่รู้ว่าธรรมชาติได้บัญญัติสิ่งใดไว้บ้าง

ที่มีอยู่มากมายใช่หรือไม่ว่ามนุษย์เป็นผู้กำหนดกฎเกณฑ์ขึ้นมา

มากมายความต้องการและความปรารถนาของผู้คน

บางครั้งอาจมากกว่าที่ควรจะเป็น...

หรือบ่อยครั้งละเลยความเป็นจริง หรือฝืนต้านความเป็นไป

โลกนี้จึงมีผู้คนมากมายที่เหงาเศร้า และเจ็บปวด

เพราะต่างมุ่งหมายที่จะ "ยึดถือ" ตามความต้องการของตัวเอง

โดยบางทีลืมไปว่า...

ชีวิตคนเราล้วนมีองค์ประกอบมากมาย หลากหลาย

ผู้คนที่รายล้อม ทั้งใกล้และไกลออกไป

ล้วนมีผลต่อความเป็นไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง

และเรื่องราวที่ก่อเกิดในชีวิตล้วนเปลี่ยนไปได้ทุกขณะ

มีใครบ้างที่หยุดความเป็นไปในช่วงขณะใดขณะหนึ่งให้คงอยู่ได้

ทุกจังหวะก้าวของชีวิตใช่หรือไม่ที่คนเราล้วนต้องตระหนักว่า

ใดใดในโลกนี้ล้วนไม่แน่นอน และเราใช่เป็นผู้กำหนดเพียงผู้เดียว

ถ้าเรื่องราวและความเป็นไปจะผิดจะเปลี่ยนไปจากที่เคยอยู่เคยเป็น

นั่นก็ด้วยวิถีของความเป็นไป ที่บางครั้งเราไม่อาจหลีกเลี่ยง

หรือรอดพ้นจากกระแสความเปลี่ยนผ่านของการดำเนินชีวิต

บางทีการมีชีวิตอยู่อาจง่ายขึ้นถ้าเราไม่ยึดโยงอยู่กับเพียงความพึงพอใจ

หรือจ่อมจมอยู่กับความผิดหวัง ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

แล้วยอมรับว่าทุกเรื่องราวล้วนเป็นเพียงปรากฎการณ์หนึ่งที่สุดท้ายมันก็จะผ่านไป

ความสุขอาจคือ แสงแรกของดวงตะวันยามเช้าที่ไร้เมฆหมอก

ที่ให้ความสดชื่น ความงดงาม และความหวัง

ความทุกข์อาจเป็นเพียงขณะหนึ่ง

ที่การเปล่งประกายของแสงตะวันถูกบดบังหรือคลี่คลุมด้วยปัจจัยอื่นใด

จนทำให้มองเห็นเป็นความอึมครึม หดหู่ และเศร้าโศก

แต่สุดท้ายไม่ว่าสุขหรือทุกข์ก็จะเคลื่อนผ่าน  แปรเปลี่ยนไป

ถ้าเพียงเราไม่พันธนาการชีวิตไว้กับช่วงเวลาขณะใดขณะหนึ่ง

ปล่อยให้มันดำเนินไปอย่างที่เรา .. ตระหนักรู้ ..

มิใช่ ..  ตระหนก จนหวาดหวั่น และขลาดกลัว กับการจะก้าวเดินไป

เมื่อการดำรงอยู่ของผู้คน ล้วนต้องเกี่ยวข้องสัมพันธ์กับความเป็นไปอื่น

ถ้าชีวิตมันจะผิดไปจากที่คิดบ้าง ...

ก็มิใช่เรื่องแปลกอันใด และเป็นไปได้มิใช่หรือ...

"อดีต ปัจจุบัน อนาคต ไม่มีอะไรที่แน่นอนพลิกผันได้เสมอ

ดังนั้นผลของการทำนายเป็นเพียงแค่ “อาจจะ” ไม่ใช่ “คุณเป็น”..."