ไม่ใช่เรื่องที่ต้องมาคิดแค้นเคืองให้เปลืองความรู้สึก...

หากวันหนึ่ง...พบว่า...

ตัวเองได้เป็นเพียงสะพานไม้เก่า เก่า

ที่ให้ใครบางคนข้ามไปแล้วมองไม่เห็นค่า

เพราะบางทีคนที่เราคบหาอยู่...

เขาก็อาจวางเราไว้ตรงไหนสักที่...

อาจไม่ใช่ที่ ๆ เดียวกับที่เราคิดว่าเราได้อยู่...

ที่ ๆ ซึ่งอาจไม่ใช่มิตรอย่างที่เราเข้าใจ...

แน่นอน ว่ามันบั่นทอนความรู้สึก...

ทำให้เสียใจ...

แต่จะเสียใจอย่างนั้นตลอดไปหรือ...

ถ้าไม่ลองตัดใจ...

มัวแต่คร่ำครวญกับความจริงที่เจ็บปวด...

แล้วชีวิตที่เหลือ จากนั้นหล่ะ...

ลองมองย้อนกลับไปมองข้างหลัง...

ในทุกสิ่งที่ทำให้เขา...ที่ช่วยเหลือเขา...

เราทำอย่างจริงใจแค่ไหน...

เราทำเพราะหวังสิ่งตอบแทนหรือเปล่า...

หากเราทำทุกสิ่งด้วยความปรารถนาดีอย่างแท้จริงแล้ว....

ก็ไม่มีอะไรต้องเสียใจ....

"  คำโบราณสอนให้เราทำดีมีเมตตากับทุกคนในขาขึ้น

  เพราะขาลงเราก็ต้องพบกับคนเหล่านั้นอีกครั้ง   ..."