เราอาจลืมไปว่า...

เพราะดวงอาทิตย์ที่อยู่อีกฟากของท้องฟ้า

จึงฉายทาบให้แสงจันทร์ในคืนนี้สุกใส

เราอาจลืมนึกไป...

ว่าอดีตแห่งคืนวันของต้นไม้สูงใหญ่

ก็เป็นเพียงเมล็ดพันธุ์น้อยๆ กระจ้อยร่อยเท่านั้น

เราอาจลืมไปแล้วเช่นกัน...

สองมือของพ่อที่หยาบกร้าน

เคยประคอง จนสองขาเราก้าวเดินได้

และเราอาจหลงลืมไป...

แผลเป็นที่หัวเข่าข้างซ้าย

คือครูคนสุดท้าย...

ที่สอนให้เราขี่จักรยานปล่อยมือ...

บางคุณค่า...มีคุณค่าที่สายตามองเห็น...

บางความจริง...ซ่อนอีกความจริงในสิ่งที่เป็น...

ไม่ได้หลบเร้น...

เพียงแต่เราอาจลืมที่จะมองเห็น....เท่านั้น...

"ชีวิตเหมือนบันไดสูง ขณะวางพาดไว้ที่พื้น..."