แล้วซุกกายหลับตาใต้ผ้าห่ม

แต่ไม่อาจป้องคมของลมหนาว

สะดุ้งตื่นลืมตามองฟ้าพราว

หลบแสงดาวสาดส่องร่องหลังคา

     เช็ดน้ำใสเจิ่งนองทั้งสองแก้ม

ในคืนแรมร้อยดาวประดับฟ้า

ยังคงนั่งนับวันนับเวลา

ให้ลูกมาหาแม่แม้สักครั้ง

     มือซีดเซียวเหี่ยวชราตามอายุ

เหมือนดังเรือผุผุที่ใหล้ฝั่ง

ที่โดดเดี่ยวลอยลำตามลำพัง

ที่เรี่ยวแรงกำลังเริ่มโรยรา

     นาฬิกาเรือนเก่าที่เสาบ้าน

ใกล้หมดลานฟันเฟืองเริ่มเชื่องช้า

ใบไม้ร่วงใบลงตลอดมา

ใกล้เวลาใบสุดท้ายจะวายแล้ว...

...บทวี_นิรันดร์...

"แม่...คือผู้เป็นทุกอย่างในชีวิต..."

อิ่มอุ่น - บรรเลง